»Strona glwna
Poradnik kolekcjonera
Malarze polscy - przewodnik
Stanisław Kukla
ur. 6 maja 1919 r. we wsi Chojno-Golejewko koło Rawicza, zm. w 1992 r. Malarz związany z Wrocławiem i Osiekiem (woj. Wielkopolskie).
Dzieciństwo spędził we wsi Słupia Kapitulna; w 1936 r. rozpoczął naukę w Szkole Podoficerskiej Piechoty dla Małoletnich Nr 2 w Śrenie; w latach 1939-1945 pozostawał w niewoli. Po wojnie rozpoczął edukację artystyczną: 1946-1952 - studia w Panstwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Eugeniusza Gepperta i prof. Emila Krchy, kontynuowane na Akademii Sztuk Plastycznych w Krakowie u prof. Wacława Taranczewskiego i prof. Jerzego Fedkowicza; w latach 1952-1956 - studia doktoranckie na Akademii Leningradzkiej pod opieką prof. Rudolfa Ferenca oraz prof. Aleksandra Gierasimowa. Od 1956 r. we Wrocławiu. Wieloletni (do r. 1977) nauczyciel rysunku i malarstwa w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Liczne podróże krajowe (zwłaszcza po terenie Dolnego Śląska) i zagraniczne, zaowocowały bogatą twórczością pejzażową. Od lat 80-tych zamieszkały częściowo w Osieku (rodzinne strony artysty), gdzie spędził też ostatnie lata życia.
Zbiory malarstwa Stanisława Kukli zgromadzone są w kolekcjach prywatnych i muzealnych, min. w Rawiczu, Sokołowsku, Wrocławiu, Warszawie.
Artysta wystawiał swoje prace w kraju i za granicą, odbyło się również kilka wystaw monograficznych już po jego śmierci: Rawicz 1997 r., Wrocław 1998., Wrocław - Ratusz 1999 r., Rawicz 2002r.
Muzeum Miejskie w Ratuszu we Wrocławiu zaplanowało kolejną wystawę poświęconą artyście - "Malarstwo Stanisława Kukli" - na lato roku 2009.
Malarstwo Stanisława Kukli sytuuje się na uboczu prądów dominujących w sztuce polskiej drugiej połowy XX wieku. Jest to twórczość mieszcząca się w ramach realizmu twórczo wykorzystującego zdobycze koloryzmu, impresjonizmu, postimpresjonizmu, tradycje polskiego malarstwa XIX-wiecznego. Widoczny podział na okresy odmienne stylistycznie pozwala prześledzić rozwój preferowanych przez niego środków wyrazu, a także przyjrzeć się historii tej indywidualnej twórczości.
Pierwszy okres twórczości Stanisława Kukli cechuje wąska gama kolorystyczna i statyka w przedstawieniu tematu. Pod koniec lat 50-tych styl artysty nabiera dynamizmu, koloru, powstają prace o impresjonistycznej wrażliwości i ekspresyjnym wyrazie. Przełom lat 60-tych i 70-tych przynosi dzieła znów stonowane kolorystycznie i kompozycyjnie, refleksyjne w odczuciu. W następnym dziesięcioleciu artysta powraca do szerokiej gamy barwnej, jednak w porównaniu z wcześniejszym okresem - ograniczonej, ewoluuje też kompozycja obrazów w kierunku ujęć bardziej syntetycznych.
Tematem w malarstwie Stanisława Kukli jest portret, martwa natura, przyroda - kwiat i krajobraz - pejzaż miejski. Portrety powstały głównie w pierwszym etapie twórczości, kwiaty i pejzaże malował przez całe życie.
W twórczości pejzażowej artysty zwracają uwagę motywy stale powracające i układające się w związku z tym w cykle: temat Wrocławia (zwłaszcza fascynującego malarza Ostrowa Tumskiego), widoki Sokołowska (uzdrowiska górskiego w okolicach Wałbrzycha, gdzie artysta często przebywał w sanatorium) i przedstawienia innych okolic regionu, pejzaże miejskie i krajobrazy wiejskie z podróży do ZSRR (lata 60-te), Włoch i Niemiec (lata 70-te i 80-te). Wyjątkową serię tworzą pejzaże Osieka - wiejskiej miejscowości położonej w rodzinnych stronach artysty - tam malarz miał swoją pracownię, w której zamieszkał pod koniec życia. Pochodzą stąd prace ukazujące aleje parkowe, leśne drogi: obrazy świadczące o wielkiej wrażliwości malarza na piękno i przyrodę.
Antyk24.pl
Opracowanie na podstawie:
Encyklopedia Wrocławia, red. J. Harasimowicz, Wrocław 2006.
G. Kukla i J. J. Trzynadlowski, W drodze. Malarstwo Stanislawa Kukli, Wroclaw 1999.
